Το θαυμαστικό του ποδοσφαιρικού κειμένου

xoulio

Η αναμέτρηση Βραζιλία-Χιλή με οδήγησε στο συμπέρασμα πως “εκεί που σταματά η λογική, ξεκινά ο τερματοφύλακας”.

Ο γκολκίπερ κάθε ομάδας οφείλει να υπερασπιστεί την τελευταία γραμμή άμυνας. Να κόψει τη χαρά του επιτιθέμενου, του φιλάθλου, του τηλεθεατή, του ακροατή. Πρέπει να χρησιμοποιήσει τα χέρια του για να επικοινωνήσει με τη στρογγυλή θεά. Είναι το θαυμαστικό σε ένα ατελείωτο, παλλόμενο κύμα λέξεων. Του οφείλουμε τη διαφορετικότητα που τόσο έχει ανάγκη το άθλημα. Τη διαφορετικότητα του μοναχικού αγωνιστή, του εκ ποδοσφαιρικού νόμου απομονωμένου παίκτη. Ο τερματοφύλακας είναι που κρατά στον αγωνιστικό χώρο τον 23ο παίκτη. Το πάθος. Πάθος για νίκη, προσπάθεια, διάκριση, δάκρυα χαράς, ομορφιά.

Μετά τη εντυπωσιακή εφάνιση του Ζούλιο Σέζαρ στο ματς με τη Χιλή, μου ήρθε στο μυαλό ο Γκαλεάνο. Ο σπουδαίος Ουρουγουανός λογοτέχνης είχε γράψει το κάτωθι κείμενο για τον Ρενέ Χιγκίτα, γκολκίπερ της Κολομβίας, το 1995.

“Λονδίνο, στάδιο Ουέμπλεϊ, φθινόπωρο του 1995.

Η ποδοσφαιρική ομάδα της Κολομβίας αντιμέτωπη με το αξιοσέβαστο εγγλέζικο ποδόσφαιρο στην έδρα του και ο Ρενέ Ιγκίτα κάνει κάτι ανήκουστο μέχρι τώρα. Ο Αγγλος επιθετικός σουτάρει σαν αστραπή. Ο τερματοφύλακας με το σώμα οριζόντιο στον αέρα, αφήνει την μπάλα να περάσει και την αποκρούει με τα τακούνια, λυγίζοντας τα πόδια σαν σκορπιός, που στρίβει την ουρά του.

Αξίζει να κοιτάξει κανείς πολλή ώρα τις φωτογραφίες που επιβεβαιώνουν τον κολομβιανό άθλο. Η αποκάλυψη δεν είναι τόσο το κατόρθωμα του Ιγκίτα όσο το χαμόγελο που απλώνεται στο πρόσωπό του τη στιγμή που διαπράττει την ανεπίτρεπτη βεβήλωση”.

Ο τερματοφύλακας που βεβηλώνει, που χωρίς αυτήν όμως δεν θα είχε νόημα η προσπάθεια τιμωρίας της από του δαίμονες του γηπέδου.

Σε ενδιαφέρει