Στο εργαστήρι του ΟΦΗ, έκανε τους παίκτες… ποδοσφαιριστές

Ο Γκέραρντ έδωσε πολλά στο ελληνικό ποδόσφαιρο και δεν πήρε όσα άξιζε, γιατί κανένας δεν εκτίμησε το έργο του
GERARD POURSA

Το ελληνικό ποδόσφαιρο αποχαιρετάει τον Ευγένιο Γκέραρντ, με την φλεγματική κράση ενός θυμόσοφου λαού: «απόθανε ν’ αγιάσεις». Όσο ήταν εν ζωή ο συμπαθής Ολλανδός, δεν έτυχε ποτέ της αναγνώρισης που του έπρεπε. Τώρα που έφυγε, τώρα «αγιοποιήθηκε» και από τον Τύπο.

Είναι περισσότερο συναισθηματική η προσέγγιση όλων στο θάνατο του Γκέραρν κι όχι στο έργο που παρήγαγε επί σειρά ετών στον ΟΦΗ. Αν πράγματι θεωρούσαμε ότι ο Ολλανδός είχε προσφέρει κάτι, θα προσπαθούσαμε όλοι να το αναδείξουμε.

Όχι με γενικολογίες ότι έμεινε 15 χρόνια στον ΟΦΗ, ότι έχει ξεφουρνίσει παικταράδες και άλλα τέτοια. Αυτά είναι επιδερμικά. Τι εννοούσε ο Πουρσανίδης όταν δάκρυσε μπροστά του στο φιλικό που δόθηκε προς τιμήν του Γκέραρντ κι έλεγε ότι τον ευχαριστεί για όλα;

Τι, ακριβώς, έδωσε ο Γκέραρντ στον Πουρσανίδη, τον Κιάσσο, το Νιόπλια κι ένα καράβι παίκτες που σφυρηλάτησε ο Ευγένιος στο ποδοσφαιρικό εργαστήρι του ΟΦΗ; Δε ρωτήθηκαν ποτέ για το πώς ο Γκέραρντ τους έκανε καλύτερους ποδοσφαιριστές. Ούτε ο Μαχλάς, βέβαια.

Δυο άνθρωποι στη νεότερη ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου αντιλήφθηκαν έγκαιρα τις αλλαγές που συντελούνταν στο ποδόσφαιρο, τέλη της δεκαετίας του ‘80 . Ο ένας είναι ο Μπάγεβιτς. Ο άλλος, ο Γκέραρντ. Έπρεπε να μεταλλάξουν το στερεότυπο στον Έλληνα παίκτη και το κατάφεραν.

Τι σημαίνει αυτό; Ο Γκέραρντ είχε στα χέρια του παίκτες που δεν είχαν καμία απολύτως ποδοσφαιρική παιδεία. Απλά, ήξεραν μπάλα. Μπάλα, όχι ποδόσφαιρο. Κι εκεί που από πιτσιρίκια μεγάλωσαν ακούγοντας τον «προπονητή» τους να τους λέει «τον παίκτη σου από κοντά, ακόμα και στην τουαλέτα», ο Ολλανδός κατάφερε να μην στέλνει τους παίκτες του στην τουαλέτα.

Ήταν η περίοδος ότι σιγά – σιγά το man to man στο ποδόσφαιρο άφηνε τις τελευταίες του πνοές παγκοσμίως, πλην της Γερμανίας και της Αργεντινής. Ο Γκέραρντ, λοιπόν, έμαθε τον Έλληνα παίκτη να μην τρέχει στην τουαλέτα, αλλά να μαρκάρει τον παίκτη που βρίσκεται στο χώρο ευθύνης του, τη λεγόμενη «άμυνα σε ζώνη».

Μ’ αυτά, ουδείς ασχολήθηκε στην Ελλάδα. Αυτό είναι ένα κομμάτι του «έργου» που παρήγαγε ο Γκέραρντ. Το άλλο, είναι η ατομική παρέμβασή του σε κάθε παίκτη, επίσης κεφαλαιώδης παράμετρος του ποδοσφαίρου. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου ο κάθε παίκτης εκείνη την εποχή, αλλά και αργότερα, απλά… παίζει με το ένστικτο.

Ο Γκέραρντ έμαθε στους παίκτες που συνεργάστηκε να παίζουν με το μυαλό τους. Να ξέρουν πότε τρέχουν, που τρέχουν και πότε σταματούν. Αυτός έμαθε στο Μαχλά να παίζει «στο όριο του οφ σάιντ» και τον έκανε πρώτο σκόρερ στην Ευρώπη.

Στον ΟΦΗ, ο Γκέραρντ κατάφερε να μετατρέψει τον Έλληνα παίκτη σε… ποδοσφαιριστή. Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά του και γι αυτό έπρεπε κάθε μέρα ν’ αποθεώνεται. Ζητάω πολλά, όμως, από μία χώρα που τρέφεται μόνο με λόγια…

Σε ενδιαφέρει

Στοίχημα στο infobeto.com