Για τον Τζιόλη, δεν ξέρουμε εμείς και ξέρει ο Σάντος με το Σκίμπε;

Ο Αλέξανδρος Τζιόλης είναι 33 ετών, παίζει στην εθνική ομάδα 12 χρόνια τώρα, από το 2006, έχει 70 συμμετοχές με το εθνόσημο στο στήθος και δεν έχει… φίλους! Ναι, αυτός ο παίκτης δεν έχει ούτε έναν fan στην Ελλάδα. Είναι μονίμως το κεντρικό ανάγνωσμα της γκρίνιας της φυλής, συνέπεια της ποδοσφαιρικής ασχετίλας.
Από το 2006, επί Ρεχάγκελ, ο Τζιόλης καλείται στην εθνική και παίζει. Επί Σάντος, επίσης, όπως επί Ρανιέρι, Μαρκαριάν και τώρα με τον Σκίμπε. Όλοι οι προαναφερόμενοι είναι προπονητές… κανονικοί και καλούν το Τζιόλη, όταν οι «προπονητές της κερκίδας» και του Τύπου, φυσικά, τον έχουν αποδομήσει, χρόνια τώρα.
Γιατί ο Τζιόλης είναι απαραίτητος στις ομάδες του Ρεχάγκελ, του Σάντος και του Σκίμπε; Γιατί έχει τέτοια χαρακτηριστικά που άλλος δεν έχει. Κάνει σπάνια λάθος στην πάσα. Έχει το προνόμιο να μένει ψύχραιμος στην πίεση και να «ελευθερώνει» το παιχνίδι. Είναι ψηλός, 1μ.90, άρα ικανός στο ψηλό παιχνίδι.
Ο Τζιόλης ξέρει που να τρέξει και πότε θα τρέξει. Έχει καλή κάθετη πάσα. Είναι μαχητής και τιμάει τη φανέλα. Η πάσα του είναι περίπου άριστη σε ακτίνα από πέντε έως 50 μέτρα. Τι δεν έχει; Δεν είναι γρήγορος, ούτε σουτάρει. Αν είχε κι αυτά τα δυο χαρακτηριστικά, θα έπαιζε στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Και κάτι άλλο, που επίσης, έχει ο Τζιόλης. Το λεγόμενο packing football. Είναι μια καινούργια μέτρηση στο ποδόσφαιρο, όπου ο κάθε ποδοσφαιριστής κρίνεται κι από το πόσους παίκτες απενεργοποιεί με μία πάσα. Πόσους αντιπάλους θέτει εκτός παιχνιδιού, εξουδετερώνοντάς τους, δηλαδή.
Πρώτος, μακράν σ’ αυτή τη νέα μέτρηση είναι ο Γερμανός μέσος Τόνι Κρόος της Ρεάλ Μαδρίτης. Με μία πάσα, κάθετη συνήθως, απενεργοποιεί τουλάχιστον δυο αντίπαλους. Έχετε μετρήσει ποτέ, πόσους απενεργοποιεί ο Τζιόλης; Όχι, γιατί έχουμε μάθει να τον βρίζουμε, μόνο.
Ο Τζιόλης στα 33 του θεωρείται απαραίτητος από τους προπονητές και «υπερήλικας και αργός» από τους «ποδοσφαιρόφιλους» και μέρος του Τύπου. Θα πρέπει να του ζητήσουμε ένα μεγάλο «συγγνώμη» για την ημιμάθειά μας και να τον αποκαταστήσουμε, ρωτώντας τους προπονητές γιατί τον χρησιμοποιούν. Αν, τελικά, θεωρούμε ότι αυτοί ξέρουν καλύτερα από εμάς…