Ο Ζέκα είναι προς πώληση, «αρκεί ο Παναθηναϊκός να ικανοποιηθεί οικονομικά». Ζητάει ο Παναθηναϊκός περί τα 2.5 εκατ. ευρώ για να παραχωρήσει τον αρχηγό του. Κάνω την εξής ερώτηση: Αν ο Ζέκα έπαιζε στον Ολυμπιακό, θα τον πουλούσε, ποτέ, ο Ολυμπιακός με αυτό το χρηματικό ποσό; Το ερώτημα είναι ρητορικό, συνεπώς προφανής η απάντηση. Ποτέ. Θα έπαιρνε, τουλάχιστον τα διπλάσια. Τουλάχιστον.
Τους κανόνες της αγοράς θα πρέπει να ξέρει πως να τους «παίξει» ο κάθε σύλλογος. Αν έχεις ένα καλό προϊόν στα χέρια σου, θα πρέπει να ξέρεις και να το διαχειριστείς. Είναι πολύ εύκολη η λογική «ζητάω όσα θέλω». Δεν θα τα πάρεις ποτέ, αν είσαι Παναθηναϊκός και δεν έχεις αναπτύξει ένα δίκτυο στην Ευρώπη. Ο Ολυμπιακός έχει τους κατάλληλους ανθρώπους γι αυτή τη δουλειά. Τον Μοδεστό και τον Καρεμπέ. Ο Παναθηναϊκός, τι ακριβώς, έχει;
Ο Καρεμπέ μπορεί να σηκώσει ένα τηλέφωνο και να μιλήσει με τους ταχυδακτυλουργούς της μεταπρατικής αξίας του κάθε παίκτη, τους Ραϊόλα και Μέντεζ. Γιατί είναι ο Καρεμπέ. Ο Παναθηναϊκός είχε προσλάβει τον Λυμπερόπουλο γι αυτή τη δουλειά. Από συναισθηματικής προσέγγισης, μια χαρά. Στην αγορά της Ευρώπης, όμως, Λυμπερόπουλος δεν υπάρχει.
Και για μη λέμε μόνο για τον Καρεμπέ, ο Μαϊστόροβιτς στην ΑΕΚ απέδειξε ότι γνωρίζει τους κανόνες της ευρωπαϊκής αγοράς, γι αυτό και τον προσέγγισε η Γουλβς. Συνεχίζω για το Ζέκα. Είναι μακράν ο καλύτερος του Παναθηναϊκού, είναι διεθνής με την εθνική Ελλάδος και βασικός κατά τα φαινόμενα. Αυτό πρέπει να «πουλήσει» ο Παναθηναϊκός. Δεν μπορεί, είναι προφανές. Γιατί; Διότι δεν εμπλέκονται αναγνωρίσιμοι άνθρωποι σ’ αυτή την πώληση.
Ξέρετε, στον κόσμο της αγοράς, όλοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα πεθαίνει κι ότι οι σύλλογοι θανατοβατούν. Η Κοπεγχάγη είναι αρκετά πλούσια ομάδα και στην περίπτωση του Ζέκα, τον θέλει μεν, αλλά με το χαμηλότερο κόστος. Γνωρίζουν οι Δανοί ότι ο Παναθηναϊκός έχει οικονομικά προβλήματα τα οποία οδήγησαν τον Μπεργκ να πάρει των οματιών του για την αραπιά. Κι αφού το γνωρίζουν, θέλουν να το εκμεταλλευτούν.
Αν ο Παναθηναϊκός, όμως, είχε συναλλαγές με διάσημα μαγαζιά μάναντζερ στην Ευρώπη, η Δανοί δεν θα αποτολμούσαν να προτείνουν εξευτελιστικές τιμές για τον καλύτερο παίκτη του Παναθηναϊκού κι εν ενεργεία διεθνή. Θα είχαν να κάνουν με σοβαρούς «παίκτες» κι όχι με τους υπολογισμούς του Γιάννη Αλαφούζου. Για να έχεις, όμως, τέτοιες επαφές, θα πρέπει και ν’ αγοράζεις απ αυτούς, όχι μόνο να πουλάς. Καταλαβαίνετε τη διαφορά.
Ο Ολυμπιακός, επί Κόκκαλη και μετά επί Μαρινάκη, αγόρασε παίκτες από τέτοια γραφεία. Κι αφού αγόραζε, πουλούσε κιόλας. Κι έτσι, έφτασε στο σημείο να ζητάει 20 εκατ. ευρώ ακατέβατα για το Ρέτσο. Ο Ολυμπιακός το κάνει αυτό γιατί είναι «μέρος του παιχνιδιού» των μεταγραφών, ενώ ο Παναθηναϊκός, δεν είναι. Μπορεί να γίνει; Φυσικά. Πώς; Μ’ έναν αντίστοιχο Καρεμπέ και αγορές από τα διάσημα γραφεία μάνατζερ.