Όταν σταματήσουν τα «μπράβο» για τους πρωταθλητές Ευρώπης πιτσιρικάδες της εθνικής Νέων Ανδρών, ας αναλογιστεί ο καθένας το μέλλον τους. Διότι ως γνωστόν, στην Ελλάδα τα «θαύματα» κρατάνε μονάχα τρεις μέρες. Την τέταρτη, όλα θα έχουν ξεχαστεί. Σε μία εβδομάδα από σήμερα, ουδείς θ’ ασχολείται μ’ αυτά τα παιδιά, όσο αφορά στον τρόπο αξιοποίησής τους από αυτό που λέγεται ελληνικό μπάσκετ. Θα προκαλέσουν την επικαιρότητα, μόνο αν πάνε για καμιά Μύκονο και «σελφάρουν».
Περί μπασκετικών θεμάτων, οι γνώσεις μου είναι έως ανύπαρκτες, καθότι δεν ανήκω σ’ εκείνα τα δημοσιογραφικά «πολυεργαλεία» που στις 10 αναλύσουν ποδόσφαιρο και ένα τέταρτο αργότερα μπάσκετ και μετά βόλεϊ, πόλο κλπ. Διάβασα, όμως, μερικά ανατριχιαστικά πράγματα γι αυτά τα παιδιά. Ο αρχηγός της εθνικής, λέει, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, MVP της διοργάνωσης, βρέθηκε στα πρόθυρα κατάθλιψης, για την συμπεριφορά του Παναθηναϊκού.
Ο Κόνιαρης, που πρέπει να είναι ό,τι πιο κοφτερό μυαλό υπάρχει στη θέση του play maker πανευρωπαϊκά, στρεσαρίστηκε τόσο πολύ που τον έδιωξε ο Παναθηναϊκός, που έχασε τα μαλλιά του! Οι μπασκετικοί τα γράφουν αυτά και δεν έχουν κανένα λόγο να υπερβάλλουν. Αυτοί οδήγησαν την εθνική στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Αυτοί οι «καταθλιπτικοί».
Περισσότερο κι από το χρυσό μετάλλιο, μία ευνοούμενη κοινωνία ασχολείται περισσότερο με τo back story των αυτών των παικτών και το μέλλον τους, παρά με την ίδια επιτυχία. Ο Λούντζης, λέει παρακαλάει να τον αφήσει ο Παναθηναϊκός να φύγει για να παίξει μπάσκετ. Ο Καρράς δεν βρίσκει χρόνο συμμετοχής στο Δούκα. Κανένα από αυτά τα παιδιά δεν έχει εξασφαλισμένο ότι θα παίξει. Κι είναι πρωταθλητές Ευρώπης.
Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα «χωνεύει» την κάθε επιτυχία στον αθλητισμό. Μακάρι, να μη γίνει για πρώτη φορά με τους πιτσιρικάδες της εθνικής. Οι ευχές, ωστόσο, είναι μόνο ευχές και η οργάνωση… οργάνωση. Ας βρει το ίδιο το μπάσκετ έναν τρόπο ν’ αξιοποιήσει αυτά τα παιδιά. Ας βάλει κανόνες. Είναι ρηχή η λογική «να δουλέψουν για να πάνε μπροστά». Να δουλέψουν, ναι, ουδείς αντιλέγει. Να δουλέψουν, όμως, μέσα σ’ ένα διαμορφωμένο πλαίσιο που θα τους βοηθήσει.
Να δουλέψουν, ναι. Φυσικά. Να δουλέψουν; Και μετά; Ν’ αφεθούν στην τύχη; Διότι στην Ελλάδα, όλα είναι «τύχη». Αν είσαι καλός, αλλά πρωτίστως… τυχερός, πας μπροστά. Δεν θέλω να εντάξω το μπάσκετ στην γενικότερη ελληνική κατάσταση, παιδιά με δυο ντοκτορά να κάνουν τους σερβιτόρους κι αν τους δοθεί η ευκαιρία ν’ ασχοληθούν με το επάγγελμά τους. Θεωρώ ότι το μπάσκετ στην Ελλάδα έχει ανθρώπους με άρτια πνευματική συγκρότηση.
Οι Έλληνες προπονητές μπάσκετ βρίσκονται στο top class της Ευρώπης. Ιτούδης, Μπαρτζιώκας, Σφαιρόπουλος, Γιαννάκης, Πρίφτης, Πεδουλάκης, Δικαιουλάκος. Κι ακόμα, ο Διαμαντίδης, ο Σπανούλης, ο Κακιούζης, ο Παπαλουκάς. Δεν μπορούν όλοι αυτοί να εισηγηθούν ένα πλάνο αξιοποίησης των παιδιών της εθνικής μπάσκετ και να μην τα περιμένουμε όλα από την… τύχη; Δεν τους άκουσα ποτέ, πέραν των «μπράβο» να προτείνουν…