Προφανώς και οι Ευρωπαίοι δεν το έχουν αντιληφθεί, αλλά όταν το συνειδητοποιήσουν, θα είναι πολύ αργά. Θα έχουν μείνει χωρίς ποδόσφαιρο και μπάσκετ! Η Κίνα είναι, πια, η «μεγάλη απειλή» για το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Η Κίνα, μαζί με το ΝΒΑ, επίσης απειλούν να ξεδοντιάσουν το ευρωπαϊκό μπάσκετ, αν δεν το έχουν καταφέρει, ήδη.
Στο ποδόσφαιρο η Κίνα αποτελεί, πλέον, τον ιδανικό προορισμό. Όχι για την ποιότητα της ζωής, αλλά καταλαβαίνετε. Για το χρήμα. Πόσοι και πόσοι σούπερ σταρ δεν έχουν αφήσει την ποδοσφαιρική «θαλπωρή» της Ευρώπης για να μετακομίσουν στη χώρα του «ιπτάμενου δολαρίου». Ο Μπεργκ είναι ένας απ αυτούς. Κι ένα κάρο άλλοι διάσημοι στην Ευρώπη, που προτίμησαν τη φυγή. Εκεί, τα λεφτά είναι πολλά.
Οι Κινέζοι αποφάσισαν να επενδύσουν στο ποδόσφαιρο και θα κατακτήσουν τον κόσμο σε μερικά (όχι, πολλά), χρόνια, όπως έκαναν και σε πολλούς τομείς της οικονομίας. Σκέφτηκαν ότι στη χώρα τους, όπου ούτε κι αυτοί ξέρουν πόσοι είναι, είναι αδύνατο να μην βγάλουν μία ενδεκάδα που να σαρώνει τους τίτλους στα Μουντιάλ, όπως σε άλλους τομείς του αθλητισμού. Κι άρχιζαν ν’ αρπάζουν ό,τι καλό βρίσκουν μπροστά τους, για να δελεάσουν τα νέα παιδιά ν’ ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο.
Οι διάσημοι ποδοσφαιριστές θ’ αποτελέσουν το κίνητρο για τα κινεζόπουλα. Θα φέρουν κόσμο στο γήπεδο. Οι Κινέζοι δουλεύουν μεθοδικά. Κι οι Ευρωπαίοι, τι, ακριβώς, κάνουν; Προς το παρόν… κοιμούνται επάνω στα πετροδόλαρα της Μάντσεστερ Σίτι, της Παρί Σ.Ζ. και των Ρώσων Αμπράμοβιτς. Πόσο, όμως, μπορούν ν’ αντέξουν κι αυτοί, όταν οι Κινέζοι κάνουν την ολοκληρωτική αντεπίθεση και αγοράσουν τους καλύτερους παίκτες τους, επειδή θα πληρώνουν παραπάνω;
Είναι, πλέον, σαφές, ότι η παγκοσμιοποίηση (και) στο ποδόσφαιρο επιβάλει τη βασιλεία του χρήματος και μόνο αυτού. Δεν υπάρχει κανένας φραγμός, εμπρός στο χρήμα. Κάπως έτσι οι Κινέζοι κατέλαβαν την Ευρώπη, η οποία εκ των υστέρων ψάχνει να επιβάλει… δασμούς σε προϊόντα κλπ. Αστειότητες. Μιλάμε για την Ευρώπη, η οποία είναι καθ’ ολοκληρίαν υπέρ της παγκοσμιοποίησης.
Στο μπάσκετ, μία από τα ίδια. Ο Μπουρούσης ξενιτεύτηκε, το ίδιο κι ο Λάγκφορντ. Κι άλλοι θα φύγουν, γιατί ουδείς αντιστέκεται στο κινέζικο «δρακοδόλαρο». Από την άλλη, το ΝΒΑ δίνει υπέρογκα ποσά και παίρνει τον Τεόντοσιτς, τον Μπογκντάνοβιτς, τον Μπιρτς, μπορεί και τον Σίνγκλεντον. Και τι θα μείνει στην Ευρώπη; Το μπάσκετ θα γίνει δεύτερης ταχύτητας χωρίς του παικταράδες αυτούς.
Μπορείτε, λοιπόν, ν’ αντιληφθείτε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο σε δέκα χρόνια από σήμερα; Δεν θέλω καν να το σκέφτομαι. Η Ευρώπη θα παράγει και η Κίνα θ’ αγοράζει. Η Ευρώπη δεν θα μπορεί να παίρνει παίκτες ούτε από τη Λατινική Αμερική, γιατί δεν θα μπορεί να δίνει όσα οι Κινέζοι. Κάνω λάθος; Δυστυχώς, ο δρόμος προς το «μεταξένιο» δολάριο είναι χωρίς επιστροφή και η Ευρώπη κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Το θέμα είναι ολότελα πολιτικό και δεν βλέπω καμία διορατικότητα από τους Ευρωπαίους, οι οποίοι σέρνονται από τις εξελίξεις…