Το 1950, μετά τον τραυματικό για την υφήλιο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, διεξήχθη το τέταρτο Μουντιάλ, στην Βραζιλία. Τα Μουντιάλ του 1942 και 1946 δεν έγιναν λόγω του πολέμου. Φυσικά δεν υπήρξε υποψηφιότητα από άλλη χώρα για να αναλάβει την διοργάνωση. Ήταν και η μοναδική στην ιστορία που δεν κρίθηκε σε έναν μονό τελικό, καθώς η δεύτερη και τελική φάση, είχε την μορφή ομίλου. Διήρκεσε από τις 24 Ιουνίου έως τις 16 Ιουλίου και τελική νικήτρια ήταν η Ουρουγουάη. Πρώτος σκόρερ αναδείχτηκε ο Βραζιλιάνος, Αντεμίρ, με εννέα τέρματα. Οι αγώνες διεξήχθησαν σε έξι πόλεις της Βραζιλίας. Στο Μπέλο Οριζόντε, την Κοριτίμπα, το Πόρτο Αλέγκρε, το Ρεσίφε, το Ρίο Ντε Τζανέιρο και το Σάο Πάολο.
Ποιος θα είναι ο νικητής του φετινού Μουντιάλ; Παίξε Νόμιμα (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)
Στην πρώτη φάση, είχαμε τέσσερις ομίλους με την συμμετοχή τεσσάρων ομάδων. Η τελική βαθμολογία τους ήταν:
Α’ Όμιλος: Βραζιλία 5, Γιουγκοσλαβία 4, Ελβετία 3, Μεξικό 0.
Β’ Όμιλος: Ισπανία 6, Αγγλία 2, Χιλή 2, ΗΠΑ 2.
Γ’ Όμιλος: Σουηδία 3, Ιταλία 2, Παραγουάη 1, Ινδία (δεν αγωνίστηκε)
Δ’ Όμιλος: Ουρουγουάη 2, Βολιβία 0, Σκωτία (δεν αγωνίστηκε), Τουρκία (δεν αγωνίστηκε)
Στην δεύτερη φάση δημιουργήθηκε ένας όμιλος από τέσσερις ομάδες. Τις τέσσερις πρώτες των ομίλων της πρώτης φάσης. Η τελική βαθμολογία ήταν:
Ουρουγουάη 5, Βραζιλία 4, Σουηδία 2, Ισπανία 1.
Τα αποτελέσματα της τελικής φάσης:
Βραζιλία – Σουηδία 7-1
Ουρουγουάη- Ισπανία 2-2
Βραζιλία – Ισπανία 6-1
Ουρουγουάη – Σουηδία 3-2
Σουηδία – Ισπανία 3-1
Ουρουγουάη – Βραζιλία 2-1 (Σκιαφίνο 66′, Γκίτζια 79′ – Φριάτσα 47′)
Ο τελευταίος αγώνας αναφέρεται από πολλούς ως ο τελικός της διοργάνωσης, καθώς χρονιά ήταν το τελευταίο ματς και ουσιαστικά έκρινε τον παγκόσμιο πρωταθλητή. Στο στάδιο Μαρακανά βρέθηκαν περίπου 205.000 φίλαθλοι της Βραζιλίας, οι οποίοι είχαν ετοιμαστεί για έναν θρίαμβο. Ενδιαφέρουσα ιστορία είναι πως πριν την έναρξη του τελικού, ο τεχνικός της Ουρουγουάης, Χουάν Λόπες, είπε στους παίκτες του πως πρέπει να παίξουν φουλ άμυνα. Όμως, όταν αυτός έφυγε από τα αποδυτήρια, ο αρχηγός της “σελέστε”, Ομπντούλιο Βαρέλα, είπε στους συμπαίκτες του: ” Ο Χουανσίτο είναι καλός άνθρωπος, αλλά είναι λάθος. Εάν παίξουμε αμυντικά κόντρα στη Βραζιλία, θα έχουμε την ίδια μοίρα με την Ισπανία και τη Σουηδία”. Και τέλειωσε τον λόγο του με την έκφραση: “Παιδιά όσοι είναι απ’ έξω δεν παίζουν. Ας αρχίσει η γιορτή”. Πράγματι η Βραζιλία ήταν ανώτερη και έκανε μαγικά μέσα στο γήπεδο, αλλά το ημίχρονο έληξε ισόπαλο. Μάλιστα, προηγήθηκε στο 47′ με τον Φριάτσα, μ’ ένα γκολ που μάλλον ήταν οφ σάιντ. Ο Βαρέλα πήρε την μπάλα στη σέντρα και είπε: “Τώρα είναι η ώρα να νικήσουμε”. Και οι φίλοι του τον άκουσαν, ανατρέποντας το σκορ. Μετά το τέλος του αγώνα, ο αρχηγός της Ουρουγουάης είπε: “100 φορές να παίζαμε αυτό τον αγώνα, 99 φορές θα χάναμε”.
Το γεγονός που επισκίασε το συγκεκριμένο Μουντιάλ, ήταν οι πολλές αρνήσεις για συμμετοχή. Οι Γερμανία και Ιαπωνία δεν πήγαν για πολιτικούς λόγους, οι Τουρκία και Αυστρία αποσύρθηκαν για τους δικούς τους λόγους, η Ινδία δεν πήγε γιατί οι παίκτες της ήθελαν να παίξουν ξυπόλητοι και η FIFA δεν το επέτρεπε, η Πορτογαλία αρνήθηκε, η Γαλλία δεν δέχτηκε την πρόσκληση γιατί τα γήπεδα στα οποία θα αγωνιζόταν είχαν 3.500 χιλιόμετρα απόσταση μεταξύ τους, η Αργεντινή δεν πήγε γιατί υπήρχε κόντρα μεταξύ της ομοσπονδίας της και αυτή της Βραζιλίας, η Σκωτία γιατί είχε τονίσει πως θα πάει μόνο αν είναι πρωταθλήτρια Βρετανίας (έχασε από την Αγγλία) και τέλος οι Σοβιετική Ένωση, Τσεχοσλοβακία και Ουγγαρία για πολιτικούς λόγους.
Τρομερή ήταν η ιστορία του Μοασίρ Μπαρμπόσα, του τερματόφυλακα της εθνικής Βραζιλίας. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν μπόρεσε ποτέ να σηκώσει κεφάλι σε όλη του τη ζωή, καθώς έγινε αποδιοπομπαίος τράγος. Όλοι τον έδειχναν στον δρόμο και έλεγαν: “Κοίτα γιε μου, αυτός είναι που έριξε στο πένθος όλη τη χώρα”. Ο ίδιος τόνισε λίγο πριν το θάνατό του: “Στη Βραζιλία η μεγαλύτερη τιμωρία που προβλέπει ο νόμος, σε περίπτωση ανθρωποκτονίας, είναι τα 30 χρόνια κάθειρξης. Εδώ και πενήντα χρόνια πληρώνω ένα έγκλημα που δεν διέπραξα. Είμαι έγκλειστος και όλος ο κόσμος ακόμα ισχυρίζεται ότι είμαι ένοχος”. Ο άνθρωπος αυτός δεν έβγαινε από το σπίτι του, γιατί ήταν δακτυλοδεικτούμενος. Ήταν ο τελευταίος νέγρος τερματοφύλακας της Βραζιλίας, μέχρι τον Ντίντα το 2006. “Εάν δεν είχα μάθει να συγκρατούμαι κάθε φορά που ο κόσμος παραπονιόταν για τα γκολ, θα είχα καταλήξει στη φυλακή ή στο νεκροταφείο”, τόνιζε επίσης. Ο Μάριο Ζάγκαλο τον έδιωξε ως γρουσούζη από προπόνηση της εθνικής Βραζιλίας στο Μουντιάλ του 1994. Για το μοιραίο γκολ που δέχτηκε, ο Μπαρμπόσα είπε τα εξής: “Περίμενα να σουτάρει στο κέντρο, όπως στο πρώτο γκολ. Η μπάλα ανεβοκατέβαινε. Έπεσα και την χτύπησα. Νόμιζα ότι την είχα διώξει σε κόρνερ. Κατόπιν παρατήρησα τη σιωπή στο γήπεδο, γύρισα και κοίταξα πίσω μου. Ηταν η μπάλα”.