Οι Σαν Αντόνιο Σπερς είναι πρωταθλητές ΝΒΑ για 5η φορά και το δικό μου στόμα έχει κλείσει. Ευτυχώς που πρέπει μόνο να γράψω. Οι Τεξανοί επέβαλλαν αφωνία σε όσους τους αμφισβήτησαν. Σε όσους νόμιζαν ότι αρκεί ένας για να κερδίσει πολλούς.
Έπεσα και γω στην παγίδα. Ο ΛεΜπρον Τζέιμς μέχρι και τον 2ο τελικό ήταν στο επίπεδο που μας έχει συνηθίσει. Δεν ήταν οι άλλοι (ούτε κατά διάνοια) και οι σοβαροί, αθόρυβοι, πειθαρχημένοι Σπερς έφτασαν στο 4-1 και τον τίτλο. Αν θέλουμε να κωδικοποιήσουμε το αποτέλεσμα τότε: Πάγκος, ομάδα, ρολίστες, πρωτάθλημα. Σε αυτά οι πρωταθλητές έσκισαν. Σε αυτά οι Χιτ απογοήτευσαν.
Ο Έρικ Σποέλστρα, κόουτς του Μαϊάμι, προσπάθησε να ανακατέψει την τράπουλα, αλλά οι αναπληρωματικοί απλά γέμιζαν τις θέσεις. Κανείς τους δεν ανταποκρίθηκε. Ποτέ. Αντίθετα, τα “σπιρούνια” κέρδισαν απ’ όλους τους μη βασικούς. Ακόμη και στη βασική πεντάδα, οι Χιτ έγιναν προβλέψιμοι και βαρετοί. Ο ΛεΜπρον ήταν εξωγήινος στον τελευταίο αγώνα. Για ορισμένο χρονικό διάστημα. Το υποστηρικτικό επιτελείο αποδείχθηκε ανίκανο να ακολουθήσει. Ο Γουέιντ αναζητείται, διότι κάποιος άλλος ήταν στο παρκέ, ο Μπος δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τη μετριότητα. Στην άλλη πλευρά, ο Κάχι Λέοναρντ αναδείχθηκε MVP των τελικών! Αυτό τα λέει όλα.
Οι Σπερς ήταν η καλύτερη ομάδα. Αναμφίβολα. Το γερασμένο ρόστερ των Χιτ πρέπει να αλλαχθεί στο 85% αν θέλει να έχει μέλλον. Το Σαν Αντόνιο δεν έχει μεγάλη διαφορά ηλικιακά, αλλά έχει ποιοτικά και λειτουργικά. Το μπάσκετ του Σαν Αντόνιο μπορεί να μην είναι θεαματικό, αλλά φέρνει τίτλους. Και αυτό μετράει.