Η Ανατολή με τη Δύση συναντιούνται πάντα στο ΝΒΑ. Πάντα αρχές Ιουνίου. Αρχές θέρους. Στο καμίνι της ζωής. Πριν αναλύσουμε το φετινό ζευγάρι των τελικών, Σαν Αντόνιο-Μαϊάμι, ας ξεψαχνίσουμε τους τελικούς των περιφερειών.
Ξεκίνημα από την Ανατολή. Η Ιντιάνα είχε το πλεονέκτημα έδρας, όμως είχε και έλλειμμα σε μεγάλες προσωπικότητες. Ο Πολ Τζορτζ είναι αυτός που την οδηγεί και θα την οδηγεί στο μέλλον. Τώρα όμως, δεν σηκώθηκε τόσο ψηλά όσο θα έπρεπε. Δεν τον βοήθησαν και οι συμπαίκτες του. Ειδικά οι Χιλ, Χίμπερτ. Ο Γουέστ ξέρει να παίζει για 7-8, όχι για 10. Συνεπής, φιλότιμος, αλλά μέχρι εκεί. Η υπέρβαση θα ερχόταν αν ακολουθούσαν οι άλλοι δύο. Φευ! Κινήθηκαν σε ρηχά νερά και φόρτωσαν τις πλάτες του Τζορτζ. Ο Στέφενσον δοκίμασε μη αθλητικές μεθόδους για να φέρει αποτέλεσμα, αλλά απέτυχε. Οι Χιτ δεν κουβαλούν μόνο το μέταλλο του πρωταθλητή. Κουβαλούν και τη δίψα για παραμονή στην κορυφή. Ο ΛεΜπρον Τζέιμς είναι ο καλύτερος και το δείχνει. Μαζί και οι Μπος, Γουέιντ. Ο εγωϊσμός τους λειτουργεί προς όφελος της ομάδας. Με το ίδιο πάθος έχουν μπολιαστεί και οι υπόλοιποι. Πώς να μην φτάσουν (πάλι) τελικό;
Πάμε στη Δύση. Η έμπειρη ομάδα προχώρησε. Ναι, τη σεζόν 2011-12 οι Σπερς είχαν αποκλειστεί από τους Θάντερ. Αυτό μόνο δύναμη τους έδωσε. Με τον ίδιο κορμό παικτών εδώ και χρόνια. Με έναν πανέξυπνο προπονητή και με ισορροπημένο μπάσκετ, έριξαν στο καναβάτσο τους ανυπόμονους “κεραυνούς”. Η Οκλαχόμα θέλει λίγο χρόνο ακόμη για να φτάσει στην κορυφή του Έβερεστ. Υπομονή, αφομοίωση των εμπειριών και κάποιες προσθήκες δίπλα στους δύο σούπερ σταρ, θα φέρουν το τρόπαιο. Όχι τώρα όμως. Η συνταγή των Σπερς ακόμη αποδίδει: Ομαδικότητα, καλή κυκλοφορία μπάλας και συνεισφορά από τους ρολίστες (Ντιό, Γκριν, κ.α.).
Ρεζουμέ: Η πιο έτοιμη ομάδα (Σαν Αντόνιο), η ψυχή του πρωταθλητή και ο ΛεΜπρον καθόρισαν τους φετινούς τελικούς των περιφερειών στο ΝΒΑ.