Preview στους αγώνες των 16

Preview στους αγώνες των 16

Κι αφού σε προηγούμενο άρθρο είδαμε πως κινούνται τα ματς των 16 από πλευράς αποδόσεων, πάμε να δούμε τι έχουμε από αγωνιστικής πλευράς, σε ένα πρώτο preview των οκτώ ζευγαριών της δεύτερης φάσης του Μουντιάλ.

Βραζιλία – Χιλή: Είναι σαφές πως είναι από τα πιο δύσκολα ζευγαρώματα που θα μπορούσαν να τύχουν στην “σελεσάο”. Είδαμε πως κόντρα στο Μεξικό, η ομάδα του Σκολάρι δυσκολεύτηκε πολύ και το ίδιο αναμένεται να συμβεί και απέναντι σε μια ομάδα που μοιάζει με το Μεξικό, την Χιλή. Η Βραζιλία δείχνει να δυσκολεύεται πολύ κόντρα σε ομάδες με αμυντικούς προσανατολισμούς και ιδιαίτερα όταν αυτές έχουν και πολύ γρήγορους ποδοσφαιριστές, οι οποίοι βγαίνουν αστραπιαία στην αντεπίθεση. Η Χιλή στηρίζεται στο σύνολο, αλλά έχει και παίκτες όπως οι Σάντσεζ και Βιδάλ, οι οποίοι μπορούν να πάρουν την ομάδα πάνω τους στα δύσκολα. Ο Σκολάρι ίσως θα έπρεπε να ξανασκεφτεί να βάλει τον Φερναντίνιο στην θέση του Παουλίνιο, αφού ο άσος της Σίτι θα του δώσει μεγαλύτερη ποιότητα στον δημιουργικό τομέα. Αμυντικά, η Βραζιλία δεν έχει πολλά προβλήματα. Η Χιλή δεν έχει λόγο να αλλάξει κάτι στο παιχνίδι της, αφού είναι εμφανές πως αυτό της ταιριάζει. Η μεγαλύτερη απόδειξη για το οτι η φιλοξενούμενη είναι μια πολύ δυνατή ομάδα, είναι πως όποιος την έχει αντιμετωπίσει τελευταία, μιλάει για μια πολύ δύσκολη αντίπαλο.

Κολομβία – Ουρουγουάη: Εντελώς διαφορετικό ματς τώρα που τιμωρήθηκε ο Σουάρες. Με τον άσο της Λίβερπουλ στην ενδεκάδα, οι Ουρουγουανοί ανεβαίνουν επίπεδο και μπορούν να κερδίσουν κάθε αντίπαλο. Χωρίς αυτόν, η ομάδα του έφαγε τρία γκολ από την Κόστα Ρίκα. Η Κολομβία είχε το απόλυτο σε έναν δύσκολο όμιλο και μάλιστα με καλές εμφανίσεις. Βέβαια, ομάδα με την δυναμικότητα της Ουρουγουάης δεν έχει αντιμετωπίσει ως τώρα στο τουρνουά. Είναι σχετικά αργές ομάδες και οι δύο, με εξαίρεση τους Κουαδράδο και Καβάνι, οι οποίοι μπορούν να χτυπήσουν με ταχύτητα στις αντεπιθέσεις. Ο Τζάκσον Μαρτίνεζ απέδειξε με την εμφάνιση κόντρα στην Ιαπωνία πως είναι έτοιμος για την ενδεκάδα, αν και ο τεχνικός του προτιμάει μια πιο αμυντικογενή σύνθεση, με τους Τεοφίλο Γκουτιέρεζ και Ιμπάρα προωθημένους. Χωρίς τον Σουάρες, η Ουρουγουάη θα παίξει αμυντικά, ενώ είναι ευκαιρία και για τον Καβάνι, να δείξει οτι μπορεί να γίνει ο ηγέτης της εθνικής του.

Ολλανδία – Μεξικό: Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για το πιο δυνατό ζευγάρι της φάσης των 16. Αήττητες και οι δύο, με εξαιρετικό ποδόσφαιρο και τακτική που μοιάζει αρκετά. Παίζουν και οι δύο με 5-3-2, έχουν ταχύτατα και ικανότατα μπακ – χαφ, ενώ διαθέτουν παίκτες ποιότητας. Οι Ρόμπεν και Φαν Πέρσι είναι ίσως το καλύτερο επιθετικό δίδυμο στο τουρνουά ως τώρα και φαίνεται πως θέλουν να τελειώσουν αυτό που άρχισαν πριν τέσσερα χρόνια. Ο Φαν Χάαλ οδηγεί την ομάδα με μαεστρία και αν δεν λυγίσει η άπειρη αμυντική του γραμμή, μπορεί να φτάσει ως το τέλος. Πάντως, οι “αδυναμίες” των “οράνιε” φάνηκαν στον αγώνα με την Αυστραλία, δείχνοντας πως αμυντικά, είναι ευάλωτοι. Γι’ αυτό άλλωστε και ο τεχνικός τους έχει “φορτώσει” την αμυντική γραμμή, ώστε να μην φαίνονται τα προβλήματα. Το Μεξικό είναι εξαιρετικό σε όλες τις γραμμές. Πολύ σημαντικό είναι πως υπάρχει πάθος και δίψα για διάκριση, ενώ ο τεχνικός του παίρνει το 100% από κάθε παίκτη. Οι Μεξικάνοι παίζουν με πολύ μυαλό, είναι ομάδα προπονητή και έχουν παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Το γεγονός πως υπάρχει η πολυτέλεια να είναι πρώτη αλλαγή ο Τσικαρίτο Ερνάντες, τα λέει όλα.

Κόστα Ρίκα – Ελλάδα: Για μένα φαβορί είναι η Ελλάδα. Και το λέω καθαρά αγωνιστικά και όχι για συναισθηματικούς λόγους. Η Κόστα Ρίκα εντυπωσίασε στον πρώτο γύρο με την εκπληκτική τακτική που είχε σε όλα τα ματς. Όμως, παίζοντας με Ουρουγουάη, Ιταλία και Αγγλία, πάντα είχε τον τίτλο του αουτσάιντερ και το βάρος έπεφτε στα πόδια των αντιπάλων. Τώρα, οι άπειροι σε μεγάλες διοργανώσεις παίκτες της, θα πρέπει να σηκώσουν το βάρος μια πιθανής αποτυχίας και μάλιστα κόντρα σε μια ομάδα που μόνο φόβητρο δεν είναι. Κορυφαίος παίκτης της “πλούσιας ακτής” είναι ο Κάμπελ, τον οποίο ξέρουν πολύ καλά και μπορούν να αντιμετωπίσουν οι Έλληνες αμυντικοί. Η Ελλάδα δεν έπαιξε καλά στα δύο πρώτα παιχνίδια της. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές όμως. Στον αγώνα με την Κολομβία δέχτηκε γκολ πολύ νωρίς, έχασε δυο τρεις καλές ευκαιρίες και έπαιξε κόντρα σε μια ομάδα που το στυλ της, δεν της ταιριάζει αγωνιστικά. Με την Ιαπωνία, παίζαμε με 10 παίκτες για 50 λεπτά, οπότε αυτό που βγήκε ήταν πάθος και όχι ποιότητα. Όμως, με την Ακτή, απέναντι σε μια ομάδα που μας ταίριαζε και με σωστές αλλαγές στην ενδεκάδα από τον Σάντος, δείξαμε το πραγματικό μας πρόσωπο. Η Ελλάδα είναι “ψημένη” σε δύσκολες καταστάσεις και κρίσιμα ματς, ενώ υπάρχουν παίκτες κλειδιά που έχουν φάει τα γήπεδα με το κουτάλι.

Γαλλία – Νιγηρία: Θα μου κάνει τρομερή εντύπωση αν δεν προκριθεί η Γαλλία. Οι “τρικολόρ” έπαιξαν φανταστικά στον πρώτο γύρο, έχουν τρομερό κέντρο, φοβερή επιθετική γραμμή και η άμυνά τους είναι αρκετά ποιοτική. Αυτό που με κάνει όμως να πιστεύω στην πρόκρισή τους, είναι οτι τους ταιριάζει αγωνιστικά η Νιγηρία. Η ομάδα της Αφρικής κέρδισε μόνο την Βοσνία (σε έναν αγώνα που είχε την διαιτησία με το μέρος της), ενώ έχασε δύσκολα από την Αργεντινή και έφερε Χ με το Ιράν. Όλη η δύναμή της είναι στην επίθεση, όπου παίζουν οι Μούσα, Οντεμβίγκι, Μόουζες και Εμενίκε. Οι τέσσερίς τους, αν βρεθούν σε καλή μέρα, μπορούν να κάνουν άνω κάτω κάθε αντίπαλο. Όμως, είναι εύκολο για τα “τεράστια” χαφ της Γαλλίας, να τους απομονώσουν και να μην τους αφήσουν να πάρουν τη μπάλα. Σε κάθε περίπτωση, είναι φαβορί η Γαλλία.

Γερμανία – Αλγερία: Τα “πάντσερ” έπαιξαν καλή μπάλα στον πρώτο γύρο. Η Γερμανία είναι σταθερή σε όλες τις γραμμές, ο Μίλερ εμφανίζεται σε πολύ καλή κατάσταση, ενώ ο Λαμ παίζει καλά σε θέση αμυντικού χαφ. Βέβαια, έχω πει πως αν ο Λαμ παίξει από τα πλάγια και μπει στην ενδεκάδα ο Σβαϊνστάιγκερ, η “νασιονάλμανσάφτ” θα είναι ακόμη καλύτερη. Αχίλλειος πτέρνα της ομάδας είναι η βαριά άμυνα, με τον Ματ Χούμελς να προσπαθεί να μαζέψει τα λάθη των συμπαικτών του. Ένας γρήγορος επιθετικός όπως ο Σλιμανί, μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτή την αδυναμία και να κάνει ζημιές. Η Αλγερία έχασε μόνο από το Βέλγιο και μάλιστα με ανατροπή στο τέλος. Παίζει εξαιρετικά αμυντικά, ενώ μεσοεπιθετικά διαθέτει έμπειρους παίκτες που πρωταγωνιστούν στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Το ζήτημα είναι να μην δεχτεί γκολ νωρίς. Γιατί η Γερμανία δεν είναι Ρωσία και θα την παίξει σαν την γάτα με το ποντίκι, αν τολμήσει και … ξεμυτίσει.

Αργεντινή – Ελβετία: Το ματς είναι πολύ πιο δύσκολο για την Αργεντινή, απ’ όσο πιστεύουν οι περισσότεροι. Οι Ελβετοί πήραν το μάθημά τους στον αγώνα με την Γαλλία και δεν πρόκειται να κάνουν το ίδιο λάθος. Θα παίξουν κλειστά και με αιχμή του δόρατος τους Ντρίμιτς και Σακίρι (βρίσκονται με κλειστά μάτια) θα προσπαθήσουν να χτυπήσουν στην αντεπίθεση. Εγγύηση για τη σωστή λειτουργία της ομάδας είναι ο Ότμαρ Χίτσφελτ. Πάντως, στην άμυνα υπάρχει εμφανές πρόβλημα, ενώ και τα αμυντικά χαφ δεν είναι ιδιαίτερα γρήγορα. Η Αργεντινή έκανε το τρία στα τρία, αλλά κανείς δεν πείστηκε από τις εμφανίσεις της. Το να κερδίζεις δύσκολα το Ιράν, την Βοσνία και τη Νιγηρία, δεν σε κάνει φαβορί για την κατάκτηση του Μουντιάλ. Όμως, ο Μέσι είναι σε εξαιρετική κατάσταση, έχει βρει τον ρόλο του στην ομάδα και όταν ο προπονητής καταλάβει πως ο Λαβέτσι ταιριάζει καλύτερα με τον Μέσι και τον Ιγουαίν, από ότι ο Αγουέρο, θα είναι και πιο αποτελεσματική. Παίκτης “κλειδί” είναι ο Ντι Μαρία, που κάνει την διαφορά στο κέντρο, ενώ τα αμυντικά χαφ δεν μου γεμίζουν το μάτι. Σίγουρα, το γεγονός πως ο προπονητής της Αργεντινής παίζει αμυντικά, είναι θετικό, γιατί μπορεί να μην προσφέρει θέαμα, αλλά παίρνει αποτελέσματα. Και τα αποτελέσματα είναι που φέρνουν τους τίτλους.

Βέλγιο – ΗΠΑ: Εντελώς αμφίρροπο ματς. Πολύ δύσκολο να γίνουν προγνωστικά για πρόκριση, αφού τόσο το Βέλγιο όσο και η Αμερική, έχουν δείξει καλό πρόσωπο. Θα έλεγα πως το Βέλγιο δεν με εντυπωσίασε, αλλά είχε κάποια εκπληκτικά 20λεπτα, στα οποία έδειξε τι μπορεί να κάνει. Μπροστά είναι πραγματικά φόβος και τρόμος. Λουκάκου (έστω και ντεφορμέ), Μιράλάς, Αζάρ, Μέρτενς. Και από τον πάγκο έρχεται και ο Όριτζι, που είναι σε καλή κατάσταση. Νομίζω πως το πρόβλημα της ομάδας είναι οτι ορισμένοι παίκτες έχουν ένα μπλαζέ υφάκι, του στυλ οτι “σας κάνω χάρη που παίζω”. Σε καμία περίπτωση αυτή η στάση δεν συνάδει με την συμπεριφορά του “μαχητή” τεχνικού τους, Μαρκ Βίλμοτς. Οι Η.Π.Α., παρότι έχασαν από νωρίς τον μοναδικό αξιόπιστο σέντερ φορ τους, τον Άλντιντορ (θα είναι παρόν πάντως με τον Βέλγιο), κατάφεραν να προκριθούν από έναν δύσκολο όμιλο. Ο Ντέμπσι αντέχει στην επίθεση, ο Τζόουνς κάνει πράγματα και θαύματα στο κέντρο, ενώ οι Μπράντλι και Μπεκερμαν, είναι μηχανάκια στη μεσαία γραμμή. Ο παίκτης όμως που μου έχει κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση, είναι ο ακραίος μπακ Τζόνσον, ο οποίος παίζει φοβερά και ανεβοκατεβαίνει την πλευρά με ευκολία. Από τη μία έχουμε ταχύτητα και τεχνική και από την άλλη δύναμη και φυσική κατάσταση. Να δούμε ποιος θα κερδίσει…

Σε ενδιαφέρει