Η δημοσιογραφία για Μελισσανίδη, Χιμένεθ, Ουζουνίδη

«Πάμε ΑΕΚάρα γερά με Μαρίνο Ουζουνίδη. ΑΕΚ μόνο». Αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος του Τύπου. Η άλλη: «Ο Χιμένεθ έφυγε γιατί ζήτησε να πληρώνεται κι ο Μελισσανίδης δεν βάζει το χέρι στην τσέπη». Και τα δυο μαζί συνθέτουν τη… δημοσιογραφία. Κι ως γνωστόν, στη δημοσιογραφία, δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
«Το κάθε Μέσο είναι πουλημένο στους αναγνώστες του», τα λόγια του δάσκαλου Νίκου Καραγιαννίδη στο «ΦΙΛΑΘΛΟ». Στην ουσία, είναι μία επανάληψη των λόγων του Λέοντα Τολστόι κάπου στα 1905, όταν έδωσε συνέντευξη σε αγγλικό έντυπο. Τα ίδια με άλλες λέξεις είχε πει.
Ο αναγνώστης της ΑΕΚ αυτό ήθελε ν’ ακούσει, αυτό του είπαν. Ότι η ομάδα θα μεγαλουργήσει με τον Ουζουνίδη στον πάγκο. Στον «αντι – ΑΕΚτζή» είπαν ότι ο Μελισσανίδης, αντίπαλος του Μαρινάκη και του Σαββίδη, πήρε έναν προπονητή που έχει συνηθίσει στη… ζητιανιά, καθότι εργάστηκε στον Πανιώνιο και τον Παναθηναϊκό.
Τρίτος πόλος υπάρχει; Προφανώς και υπάρχει. Δεν είναι όλοι οι οπαδοί «σαλαμοποιημένοι», που άγονται και φέρονται. Η μεγαλύτερη μάζα των σκεπτόμενων οπαδών δεν είναι… σανολάγνοι. Ξέρουν ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.
Αυτό ακριβώς λείπει από τη σημερινή αθλητική δημοσιογραφία. Το «γκρι» χρώμα. Μία ψύχραιμη προσέγγιση της θεαματικής αλλαγής προπονητή στην πρωταθλήτρια ΑΕΚ, πληροφόρηση και συμπέρασμα, το οποίο θα είναι έμπλεο λογικής κι όχι αφορισμών ή οσφυοκαμψίας στον «αφέντη».
Ένα Μέσο που κινείται αποστασιοποιημένα από το γεγονός της απομάκρυνσης του Χιμένεθ και της πρόσληψης του Ουζουνίδη, προσπαθεί να αναδείξει την παραμετρική επόμενη ημέρα. Βάζει στο «ζύγι» το γεγονός, μιλάει τεκμηριωμένα και χωρίς εμπάθειες.
Για παράδειγμα: Χάνει η ΑΕΚ από την φυγή του Χιμένεθ; Προφανώς, είναι η απάντηση στο πρώτο άκουσμα. Γνώριζε την ομάδα και τις ιδιαιτερότητες του κάθε παίκτη κι όχι μόνο τις αγωνιστικές. Φταίει ο Μελισσανίδης που δεν τον κράτησε, αν αληθεύει το σενάριο ότι αρνήθηκε να δώσει περισσότερα χρήματα; Προφανώς και φταίει.
Υπάρχει, όμως, έγκυρη πληροφόρηση για τους λόγους που ώθησαν το Χιμένεθ στην έξοδο; Δεν υπάρχει! Αυτό είναι μία απλή υπόθεση. Ότι ο Μελισσανίδης γενικώς… δεν πληρώνει, αυτό είναι εμπεδωμένο. Κι αφού δεν πληρώνει, άρα, ο Χιμένεθ έφυγε γιατί ο Μελισσανίδης δεν πληρώνει. Όπως έφυγε κι ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος. Τόσο απλά. Δεν είναι κακό να συνθέτει καταστάσεις ο δημοσιογράφος, όχι, όμως και να τις κάνει «είδηση».
Ο Μαρίνος Ουζουνίδης είναι ένα στοίχημα; Προφανώς και είναι. Δεν έχει εργαστεί ποτέ σε μεγάλη ομάδα. Ο Παναθηναϊκός – και συγγνώμη – απλά λογίζεται μεγάλη ομάδα, δεν είναι. Το γεγονός ότι τον προσέγγισε ο Ολυμπιακός πριν πάρει τον Σίλβα δεν είναι ένα credit γι αυτόν; Βεβαίως και είναι.
Θα πετύχει περισσότερα από το Χιμένεθ; Ποιος ξέρει; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Απλά, υστερεί έναντι του Ισπανού, ενδεχομένως όχι σε ιδέες, αλλά στη γνώση των λεπτομερειών των αποδυτηρίων. Έτσι, ο Χιμένεθ είναι ένα βήμα μπροστά στην αφετηρία. Αυτό πρέπει να επισημανθεί. Όλα τα άλλα, είναι για τα παιδιά που δεν θέλουν τίποτα, παρά μόνο σανό…
Το έτερο μεγάλο ζητούμενο είναι αν ο Μελισσανίδης θα υποστηρίξει τον Ουζουνίδη με καλύτερους παίκτες απ αυτούς που είχε ο Χιμένεθ. Θα πάρει καλύτερους του Αραούχο και του Χριστοδουλόπουλου; Εκεί, πράγματι, θα κριθεί.