Η ΑΕΚ απέβαλε την συμπεριφορά – ‘βαρβατίλα’

Το ευρωπαϊκό προφίλ ενός συλλόγου χτίζεται πρωτίστως από τις εξωαγωνιστικές συμπεριφορές
Η ΑΕΚ απέβαλε την συμπεριφορά – ‘βαρβατίλα’

Παρακολουθώντας το παιχνίδι της Ριέκα με την ΑΕΚ στην Κροατία, εντόπισα «συμπεριφορές». Αγωνιστικές και εξωαγωνιστικές. Εύκολα διαπιστώνει κάποιος ότι η ΑΕΚ σιγά – σιγά, γίνεται ευρωπαϊκό κλαμπ. Κι αυτό είναι καλό. Και για την ίδια, αλλά και το ελληνικό ποδόσφαιρο, γενικότερα.

Επί αγωνιστικών θεμάτων, η ΑΕΚ τα πήγε περίφημα. Όχι, επειδή κέρδισε 2-1, αλλά για τον τρόπου που προσέγγισε το παιχνίδι. Μ’ έναν αντίπαλο στα μέτρα του, έπαιξε αυτό που μπορεί, απαλλαγμένη απ εκείνο το «ραγιαδισμό» που κουβαλούν μαζί τους οι περισσότερες ελληνικές ομάδες, όταν βρεθούν εκτός συνόρων.

Μην ξεχνάμε ότι η ΑΕΚ απείχε από τα ευρωπαϊκά πράγματα, λόγω της γνωστής ιστορίας της. Το δε ευρωπαϊκό μενταλιτέ, δεν χτίζεται από τη μια στιγμή στην άλλη, έστω κι αν οι περισσότεροι παίκτες της έχουν την εμπειρία ευρωπαϊκών αγώνων αφ’ ενός, αλλά και την πλήρη (μέσω του internet) γνώση της κάθε λεπτομέρειας του κάθε αντιπάλου. Αυτό, δεν είναι αρκετό, ωστόσο.

Για να γίνει ένα κλαμπ ευρωπαϊκών προδιαγραφών, όχι μόνο αγωνιστικά, θα πρέπει να διέπεται από σοβαρότητα των μελών του, όταν βγαίνουν εκτός Ελλάδας, αλλά κι όταν υποδέχονται μία ευρωπαϊκή ομάδα. Έχει σημασία ο τρόπος που μιλάει ο πρόεδρος, ο επικεφαλής του ποδοσφαιρικού τμήματος, το γραφείο Τύπου. Ο τρόπος που είναι ντυμένοι και η άνεση των κινήσεων στους χώρους. Όλα παίζουν το ρόλο τους. Ακόμα και κάποια «αναμνηστικά» δωράκι προς τον αντίπαλο κι αυτά έχουν τη σημασία τους.

Φυσικά, έχει σημασία ο τρόπος που μιλάει ο προπονητής στις συνεντεύξεις Τύπου, ακόμα και ο τρόπος που ρωτούν οι δημοσιογράφοι. Σημασία στη λεπτομέρεια, που λένε. Οι λεπτομέρειες, εξ άλλου, καθορίζουν και το γενικότερη αντίληψη του «κόσμου», αλλά και τον τρόπο που σ’ αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Η σοβαρότητα, ας πούμε, που μπορεί ναι είναι και σοβαροφάνεια κι αυτή παίζει το ρόλο της.

Ακόμα και κάποια «δωράκια» προς τον αντίπαλο κι αυτά παίζουν το ρόλο τους. Η ευγένεια, φυσικά και οι ξένες γλώσσες τις οποίες πρέπει άπαντες στο κλαμπ να ομιλούν και άπταιστα. Όταν, λοιπόν, ένας παίκτης της ΑΕΚ στην προκειμένη περίπτωση, τα βλέπει όλα αυτά, αισθάνεται ότι παίζει σ’ ένα μεγάλο κλαμπ.

Φανταστείτε τον Τσικρίνσκι, ας πούμε. Φόρεσε την φανέλα της Μπαρτσελόνα και βρέθηκε στην ΑΕΚ. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να νιώσει ότι ήρθε στην επαρχία της Ευρώπης, σε υποανάπτυκτη χώρα. Κι όλα αυτά έχουν να κάνουν με την γενικότερη συμπεριφορά όλων των μελών. Μπορεί αγωνιστικά το ελληνικό ποδόσφαιρο ν’ απέχει παρασάγγας από το ισπανικό, αλλά οι κανόνες συμπεριφοράς μπορεί να είναι οι ίδιοι.

Κοντολογίς, η ΑΕΚ φαίνεται ότι έχει αποβάλλει αυτή τη «βαρβατίλα» που διακατέχει τους Έλληνες που βγαίνουν στο εξωτερικό. Χρόνια τώρα στα ευρωπαϊκά γήπεδα έχω δει άξεστες συμπεριφορές από μέρους παικτών και παραγόντων, κυρίως προς τους διαιτητές, αλλά και τους αντιπάλους. Οι εποχές, ωστόσο, άλλαξαν κι η ΑΕΚ χτίζει το προφίλ της σ’ αυτές.

Σε ενδιαφέρει

Στοίχημα στο infobeto.com