Η εθνική μας ομάδα δεν κατάφερε να νικήσει την Εσθονία, 0-0 στο Φάληρο. Επί της ουσίας, δεν δημιούργησε ούτε μία ευκαιρία, πλην εκείνης με το σουτ του Δώνη και το κακό τελείωμα του Βέλλιου. Λοιπόν, όταν μία ομάδα παίζει με υποδεέστερο αντίπαλο, όπως η Ελλάδα με την Εσθονία, υπάρχουν δυο ποδοσφαιρικές θεωρίες, σύμφωνα με τους προφεσόρες. Η μία λέει ότι η ομάδα του προπονητή παίζει το ίδιο στυλ τόσο με υποδεέστερο, όσο και με ανώτερο αντίπαλο. Η άλλη, λέει ότι ο προπονητής πρέπει να προσαρμόζει το παιχνίδι ο προπονητής της ανώτερης ομάδας.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο Σκίμπε έπρεπε να προσαρμόσει το παιχνίδι της εθνικής μας επάνω σ’ αυτό των Εσθονών. Το έκανε, ενώ είχε περάσει ο χρόνος. Ας πούμε, δεν χρειαζόταν στο γήπεδο από την αρχή ο Κυριάκος Παπαδόπουλος με τον Κώστα Μανωλά. Ο ένας εκ των δυο θα έπρεπε να είναι ο Τζαβέλλας, καθότι μπορεί να βοηθήσει, όπως κι έγινε και στο δημιουργικό κομμάτι.
Επίσης, ο Σκίμπε παρέταξε δυο αμυντικά χαφ, τον Ζέκα και τον Τζιόλη. Τα ποδοσφαιρικά κιτάπια λένε ότι ο σε κάθε επίθεση, ο ένας εκ των δυο αμυντικών χαφ, πρέπει να μπαίνει κατά μέτωπο στην αντίπαλη περιοχή. Στον Ολυμπιακό, τη μία βγαίνει μπροστά ο Οφόε και την άλλη ο Ζιλέ. Για να είμαστε ακριβείς, η αναλογία είναι δυο φορές ο Οφόε και μία ο Ζιλέ.
Να κάνω μία παρένθεση εδώ. Επειδή ακούσω στα ραδιόφωνα και στο διαδίκτυο, κυρίως, ότι ο ένας παίκτης είναι «οχτάρι» και ο άλλος «εξάρι», θα πω ότι αυτά έχουν καταργηθεί στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Προφανώς, οι ημιμαθείς εννοούν ότι το «οχτάρι» μπαίνει στην περιοχή και το «εξάρι» περιφέρεται για να κόψει. Αυτό γινόταν παλιά, όταν οι ομάδες έπαιζαν με έναν κόφτη. Σήμερα, στο 4-2-3-1, ο ένας κόφτης πατάει περιοχή κι ο άλλος μένει πίσω. Δεν γίνεται ο ένας εκ των δυο να μπαίνει μονίμως στην αντίπαλη περιοχή.
Διότι για να μπει ένας κόφτης στην αντίπαλη περιοχή, θα πρέπει και να γυρίσει πίσω να μαρκάρει. Αυτά τα 60 μέτρα να πάει μπροστά και άλλα τόσα να γυρίσει είναι εξόντωση. Γι αυτό κι οι προπονητές προωθούν εναλλάξ στην περιοχή τον έναν εκ των δυο αμυντικών χαφ. Κλείνει η παρένθεση.
Ο Ζέκα και ο Τζιόλης είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα και πρέπει να παίζει ένας. Ο άλλος, θα πρέπει να έχει την ικανότητα να κρατάει μπάλα, και να μπαίνει κατά μέτωπο. Κανένας εκ των δυο δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Ο Ταχτσίδης, ας πούμε, τα έχει. Μπαίνει κατά μέτωπο, έχει και την κάθετη πάσα. Προερχόταν από τραυματισμό. Δεκτόν. Γιατί, όμως, στο συγκεκριμένο ματς, με υποδεέστερο αντίπαλο, θα έπρεπε να παίζουμε με δύο κόφτες;
Αυτές οι δυο παράμεροι είχαν ως αποτέλεσμα, η εθνική να μην δημιουργεί ευκαιρίες, διότι οι παίκτες που θα μπορούσαν να τις δημιουργήσουν, ήταν μόνο τρεις. Ο Φορτούνης, ο Μάνταλος και ο Δώνης. Χρειαζόταν τουλάχιστον άλλοι δυο. Οι Εσθονοί τους απενεργοποίησαν με ντουμπλαρίσματα κι άφησαν ελεύθερους το Ζέκα και τον Τζιόλη, γνωρίζοντας ότι αυτοί δεν μπορούν να δημιουργήσουν. Έτσι ήρθε αυτό το 0-0.