…Και μετά την δήλωση του Θανάση Αντετοκούνμπο, το κλίμα… βελτιώθηκε στην εθνική ομάδα; Αν νικήσουμε σήμερα την Πολωνία, θα οφείλεται στη δήλωση αυτή που υποτίθεται… αφύπνισε τους παίκτες της εθνικής; Μερίδα του Τύπου μπορεί να το «παρουσιάσει» έτσι. Αν χάσουμε (χτύπα ξύλο), επειδή στην δημοσιογραφία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, «καλά τα έλεγε ο Θανάσης»…
Το θέμα, φυσικά, δεν είναι αν ο Θανάσης έχει δίκαιο ή άδικο, αλλά απαιτεί πιο σύνθετη σκέψη για να τον κρίνεις, μακριά από τις υστερίες «της στιγμής», όπως ότι «δεν βγήκε ακόμα από το αβγό και το παίζει ηγέτης» από τη μία κι από την άλλη, «επιτέλους, κάποιος έπρεπε να μιλήσει». Εξετάζουμε εδώ την χρησιμότητα της δήλωσης του Θανάση. Έκανε καλό ή κακό; Το εκ των υστέρων ποστάρισμα στο instagram, δεν απαλύνει τα πράγματα. Είναι σαν τις… διαψεύσεις των πολιτικών.
Αν το δούμε ως γενικότερη θεώρηση, όταν κάποιος αυτοπροσδιορίζεται σε μία ομάδα, όπως στην περίπτωση του Θανάση, προκαλεί μόνο πρόβλημα στους άλλους. Μεγαλύτερο από αυτό που προκαλούν οι ήττες. Ποιος έδωσε το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του Θανάση ως «υπερπατριώτη»; Πρωτίστως η έλλειψη προπονητή. Κατά δεύτερο, ο Τύπος με τις «κραυγές πατριωτισμού», όταν χρησιμοποίησε το «πατριωτικόμετρο»… Μία τρίτη παράμετρος είναι ότι ο ίδιος ο Θανάσης δεν άντεξε το ψυχολογικό βάρος των χαρακτηρισμών του Τύπου ως «υπερπατριώτη».
Με Τσάβι Πασκουάλ προπονητή στην εθνική, θα τολμούσε, ποτέ, ο Θανάσης να έκανε τέτοια δήλωση; Με Ομπράντοβιτς; Με Σφαιρόπουλο; Με Ιτούδη; Με Μπλατ; Με ίβκοβιτς; «Σκάσε και παίξε», είπε ο Λάσο στον Μπουρούση σ’ ένα time out στη Ρεάλ Μαδρίτης. Το ακούσαμε. Και έσκασε και έπαιξε. Γιατί ο Λάσο και όλοι οι προαναφερόμενοι έχουν μεγαλύτερο ειδικό βάρος από τους παίκτες. Ο συμπαθέστατος Κώστας Μίσσας, δεν έχει.
Όλα αυτά τα ευτράπελα με τα «πλακώματα» του Μπουρούση με τον Παππά και τα ποσταρίσματα του Αγραβάνη και τις οργισμένες δηλώσεις του Αντετοκούνμπο είναι προϊόντα της μηδενικής επιβολής του προπονητή. Από εκεί ξεκινούν όλα κι εκεί καταλήγουν. Όταν ο προπονητής δεν εμπνέει τους παίκτες, μπορεί να γίνει το οτιδήποτε σε μία ομάδα. Ειδικά όταν δεν υπάρχει εκείνη η προσωπικότητα ανάμεσα στους παίκτες, που να επιβάλλεται, δίχως να μιλάει.
Η παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο στα αποδυτήρια θα λειτουργούσε αποτρεπτικά, όχι μόνο λόγω του «αδαμάντινου» χαρακτήρα του, αλλά και του εκτοπίσματος στο άθλημα. Είναι ένας All Star του ΝΒΑ. Είναι εμπνεόμενος κινούμενος σεβασμός. Είναι οι παραστάσεις στην Αμερική, ο τρόπος που διαχειρίζονται τις κρίσεις κλπ. Ούτε, φυσικά, ο Θανάσης θα έκανε τέτοια δήλωση παρόντος του αδερφού του στην εθνική.
Επί του πρακτέου, στη νέα εθνική ομάδα που θα προκύψει μετά απ αυτό το τουρνουά, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο από ένα τρανό όνομα προπονητή, ώστε ουδείς διεθνής να μπορεί να διανοηθεί τον αυτοπροσδιορισμό και κανένας να μην κοιτάζει με «μισό μάτι» το Θανάση. Αν αυτό δε γίνει και καταφύγουμε σε λύσεις ανάγκης «τύπου Μίσσα», αυτή η δήλωση του Θανάση δεν πρόκειται να ξεριζωθεί από το υποσυνείδητο κανενός συμπαίκτη του.