Πολλοί βιάστηκαν να κάνουν λόγο μετά το Ελλάδα – Ιαπωνία, για το χειρότερο ματς του Μουντιάλ, αλλά στην πραγματικότητα οι απανταχού «κράχτες» μάλλον δεν είχαν ιδέα για το 1ο παιχνίδι του 6ου ομίλου μεταξύ Ιράν και Νιγηρίας.
Τόσο ποδοσφαιρικά όσο και στοιχηματικά ο συγκεκριμένος αγώνας ήταν μια καταστροφή! Το αρχικό μου ποντάρισμα (που [παρεμπιπτόντως έγινε μια ημέρα πριν) ήταν συνετό αλλά παράλληλα σεβαστό, αν σκεφτεί κανείς πως τα 25 ευρώ σήμερα αποτελούν ένα πάγιο μεροκάματο 8ώρου (που ο Θεός να το κάνει), τα οποία και «επένδυσα» στο διπλό που είχε γύρω στο 2.00. Έναν διπλασιασμό ήθελα ρε αδερφέ να πιούμε κι ένα καφέ παραπάνω σκέφτηκα, αλλά εκ του αποτελέσματος μάλλον πρέπει να αισθάνομαι κι ευχαριστημένος που τουλάχιστον έμεινα στα λεφτά μου…
Άλλωστε τι διάολο το έχουμε το ρημάδι το live, βιαζόμουν να το παίξω 24 ώρες πριν το… κελεπούρι, μην τυχόν μου πέσει, 5-10 λεπτά η απόδοση και βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο! Τα πράγματα έγιναν τόσο γρήγορα θυμάμαι. Όλα μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο, για όσο διάστημα δηλαδή άσκησαν την όποια πίεση (υποτυπώδης πάντοτε) οι “σούπερ αετοί”, που όμως εκείνη τη μέρα με καθαρά ποδοσφαιρικά κριτήρια, είχαν μεταλλαχτεί σε… σούπες! Μάλιστα η ειρωνεία είναι πως επειδή οι Νιγηριανοί πάτησαν πολύ δυνατά στο ξεκίνημα του ματς, βιάστηκα να ψιθυρίσω στο αυτί του φίλου μου που το βλέπαμε μαζί (και που νωρίτερα είχαμε κάποιες διχογνωμίες περί του τελικού αποτελέσματος) «είδες που στα ‘λεγα». Το χειρότερο ήταν δε, ότι «έσπρωξα» κι άλλα 25 ευρώ στον άσο!
Παρακολουθώντας όμως σχεδόν κοιμισμένος το υπόλοιπο ημίχρονο μάλλον αισθανόμουν ήδη τύψεις, τόσες ώστε μετά τα 45’ τουλάχιστον να ποντάρω και στην κάλυψη του Χ, το οποίο εκείνη την ώρα κυμαινόταν γύρω στο 2.25 με 2.40. Δεν θυμάμαι πόσο είχε και τι επέστρεφε (άλλωστε που καθαρό μυαλό), επομένως το μόνο που μπορώ να πω με ασφάλεια πλέον, κι αφού το μαρτύριο τελείωσε, είναι πως βγήκα σχεδόν στα λεφτά μου, “εκταμιέυοντας” και το τελευταία 30 ευρώ που είχαν απομείνει στο λογαριασμό μου. Το δεύτερο ημίχρονο ήταν ακόμη χειρότερο από το πρώτο και είμαι βέβαιος πως το μόνο που θα χρησίμευε θα ήταν για να το γράψεις σε βίντεο για όταν θα έχεις αϋπνίες.
Εγώ πάλι όχι μόνο δεν κοιμήθηκα αλλά ήμουν και με το σταυρό στο χέρι, ώστε να μην αλλάξει κάτι και πάνε όλα στραβά. Ευτυχώς, όλα εξελίχθηκαν ομαλά και η πρώτη ισοπαλία του Παγκοσμίου κυπέλλου ύστερα από 11 συνεχόμενους αγώνες που έληξαν με νικητή ήταν γεγονός. Όχι πως με ενδιέφερε (στοιχηματικά πάντα), αλλά αν μη τι άλλο, αυτή η σκέψη έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο μεγάλο ρίσκο που πήρα στο ημίχρονο, και το οποίο με γλίτωσε από το κάζο του Μουντιάλ. Γιατί εκτός από τη χαμένη ώρα μου γι αυτό το ποδοσφαιρικό «σκουπίδι», θα “έκλαιγα” και για τα 80 ευρώ που παραλίγο να κάνουν (για το τίποτα) φτερά!