Real M. – Barcelona: Επί ξύλου το… ‘pasillo’

Ο προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης Ζινεντίν Ζιντάν αποφάσισε ότι οι παίκτες του δεν θα κάνουν «pasillo» σ’ αυτούς της Μπαρτσελόνα, στο μεταξύ τους ντέρμπι στις 6 Μαΐου, αν οι Καταλανοί έχουν κατακτήσει τον εφετινό τίτλο, κάτι που θεωρείται σίγουρο.
Το «pasillo» είναι ένας διάδρομος που σχηματίζεται από τους παίκτες της αντίπαλης ομάδας, προκειμένου να χειροκροτήσουν τους πρωταθλητές. Δεν είναι υποχρεωτικό το «pasillo». Είναι ένας ηθικός κώδικας και τίποτα περισσότερο. Ένας ηθικός κώδικας που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά πριν από 40 χρόνια.
Τι καταδεικνύει αυτή η ενέργεια της Ρεάλ Μαδρίτης κι όχι του Ζιντάν, βέβαια, να μην γίνει «pasillo», με την αιτιολογία πως ούτε οι παίκτες της Μπαρτσελόνα έκαναν όταν οι «Μερένγκες» είχαν κατακτήσει το παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων; Ότι στην Ισπανία έπεσε ένα κάστρο, έστω κι επιτηδευμένης ηθικής.
Η ίδια η εποχή ξεπέρασε το «pasillo». Βαρκελώνη και Μαδρίτη δεν είχε ποτέ και τις καλύτερες σχέσεις, αλλά διέθεταν και κομμάτια ηθικής μέσα τους. Σε άλλες εποχές το έκαναν οι μεν στους δε χωρίς απολύτως κανένα κόμπλεξ ή συστολή.
Στις μέρες μας, ωστόσο, τα πράγματα αγρίεψαν επικίνδυνα, ειδικά μετά από το δημοψήφισμα στην Καταλωνία, γι απόσχιση από την Ισπανία. Αυτό παρέσυρε και «κατάπιε» τους όποιους ηθικούς δεσμούς είχαν οι μεν για τους δε. «Δεν θα κοιμηθώ το βράδυ», είπε ο Καταλανός Πικέ, κεντρικό της μπάκα της Μπαρτσελόνα. Τα είπε όλα.
Την περασμένη σεζόν, ο Μέσι, μόλις πέτυχε γκολ στη Μαδρίτη, έβγαλε τη φανέλα του και τη μόστραρε στους Μαδριντίστας. Τον ακολούθησε ο Ρονάλντο. Απλές χαζομάρες, οι οποίες, ωστόσο, καταδεικνύουν με τον πιο σαφή τρόπο ότι δεν υπάρχει, πλέον, ηθικός φραγμός.
Όταν ο Πικέ αποδοκιμάζεται σε όλα σχεδόν τα γήπεδα, πλην Βασκονίας, για δηλώσεις του περί ανεξαρτησίας της Καταλωνίας, για ποια «pasillo» και πράσιν’ άλογα να μιλάμε τώρα. Είναι ο ίδιος παίκτης που καταφέρθηκε εναντίον του ίδιου του πρωθυπουργού Ραχόι, «δεν ξέρει να μιλάει αγγλικά», αλλά συνεχίζει να φορά τη φανέλα της εθνικής!
Χρόνο με το χρόνο, ό,τι πιο ρομαντικό απέμεινε στον κόσμο, εξαφανίζεται, μαζί με τους κανόνες ηθικής στο ποδόσφαιρο. Πλέον, αυτός ο απογαλακτισμός του ποδοσφαίρου από κάθε έννοια ηθικής, είναι μία προφανής ταύτιση με την πολιτική. Κι η πολιτική είναι κυνισμός…