Το χθεσινό ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, αφού η Εθνική Ελλάδος μπορεί να έχασε στα πέναλτι απο την Κόστα Ρίκα και να αποκλείστηκε απο τη συνέχεια του Μουντιάλ, αλλά σίγουρα έπεσε μαχόμενη μέχρι τέλους και αποχαιρέτησε το θεσμό με ψηλά το κεφάλι. Ο απόηχος αυτής της ήττας μπορεί να αφήνει πίσω του μονάχα πικρία και λύπη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο χάσαμε πρέπει να λειτουργήσει διαδακτικά σε ότι αφορά την αυριανή μέρα…
Το γεγονός του ότι στην παράταση επαναπαυτήκαμε με το αριθμητικό πλεονέκτημα (που διατηρούσαμε απο το 60ο λεπτό) και δεν δημιουργήσαμε τις ευκαιρίες που πιθανότατα να περιμέναμε (δεδομένων των συνθηκών) ήταν και η αρχή του τέλους μας, αφού οι Κοστα-Ρικανοί έκαναν τα πάντα για να στείλουν το ματς στα πέναλτι και δικαιώθηκαν. Απο κει και πέρα όμως, η Εθνική μας ήταν σχεδόν ανεπίληπτη. Ήταν αναμφίβολα η καλύτερη ομάδα μέσα στον αγωνιστικό χώρο του Ρεσιφέ (23 έναντι 6 τελικών προσπαθειών της αντιπάλου της) και σίγουρα δεν είχε τον παράγοντα τύχη με το μέρος της. Συνεπώς, πρέπει να δείξουμε υπομονή και να προετοιμαστούμε σε λίγο καιρό για το EURO του 2016 ακέραιοι και με όλες μας τις δυνάμεις. Άλλωστε, και οι παραπάνω αρετές (υπομονή και συγκέντρωση) θα πρέπει επίσης να αποτελέσουν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της χθεσινής “διδακτικής” ήττας. Είναι ίσως και η μοναδική φορά που θυμάμαι, την πλειονότητα των Ελλήνων φιλάθλων να συμπαραστέκεται στην ομάδα μετά απο έναν αποκλεισμό, στοιχείο ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για τη συνέχεια της ομάδας…
Είναι λογικό να απογοητευόμαστε έτσι όπως επήλθε ο αποκλεισμός μας, αλλά δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι οι παίκτες μας έκαναν την προσπάθεια τους και με το παραπάνω. Το αν μπορούσαν αγωνιστικά (ή όχι) να σταθούν στη διοργάνωση, αυτό είναι καθαρά θέμα προπονητή, και σε καμία περίπτωση δεν ευθύνονται εκείνοι για την κλήση τους στην Εθνική.
Όσο για τον Φάνη Γκέκα, που απο χθες αποτελεί τον “αποδιοπομπαίο τράγο” της ομάδας, λόγω του ότι νικήθηκε στην ψυχοφθόρο διαδικασία απο τον εκπληκτικό Νάβας, ένα πράγμα έχω να προσθέσω: Όσοι τον κρίνουν αποκλειστικά και μόνο για την ατυχή εκτέλεση απο τα 11 βήματα είναι απλά ανίδεοι και δεν έχουν καμία σχέση με το άθλημα. Τα πέναλτι είναι “ρώσικη ρουλέτα”, αφού όλα μπορούν να μπούν και όλα να χαθούν. Και σε τελική ανάλυσή ρε “Ελληνάρες”, δεν την έστειλε και στα… περιστέρια, γωνία σημάδεψε ο άνθρωπος, αλλά ο τερματοφύλακας διάλεξε σωστά και απέκρουσε. Όσο για το αν έπρεπε γενικά να βρίσκεται στην Εθνική, την απάντηση την έδωσα νομίζω στην προηγούμενη παράγραφο…
Το να αρχίζουμε τις αιτιάσεις και τις κατηγορίες μετά απο μια αναποδιά είναι το ευκολότερο πράγμα του κόσμου. Το δύσκολο είναι να παραμείνουμε ψύχραιμοι και να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, προσπαθώντας να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο αύριο, ο καθένας απο το πόστο του. Ούτε κι εμένα μου άρεσαν οι τοποθετήσεις του Καρνέζη, στο “φθηνό” πρώτο γκολ και τα πέναλτι, ακόμα και το οτι ο Καραγκούνης -ενώ κέρδισε στο νόμισμα μετά τα 120 λεπτά παιχνιδιού- επέλεξε να δώσει στην Κόστα Ρίκα την πρώτη εκτέλεση πέναλτι, αλλά πλέον δεν μπορώ (όπως ούτε κι εσείς) να κάνω τίποτα απολύτως. Όλες αυτές οι ανορθογραφίες λοιπόν, καλό θα είναι να ληφθούν υπόψη απο εδώ και πέρα, και σε δύο χρόνια να πάμε πιο προετοιμασμένοι και ανταγωνιστικοί στο επόμενο μεγάλο ραντεβού μας. Είναι κρίμα άλλωστε να γκρεμίσουμε τη γερή βάση που έχει χτιστεί εδώ και μια δεκαετία στο οικοδόμημα που ονομάζεται “ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ”…