‘Ξερολισμός’ της ημιμάθειας: Η Αργεντινή του 4-1-1-1-1-1-1 και …4-2-2-2

Στην Ελλάδα του «καπετάν… ξερόλα», η Αργεντινή του Μέσι δε νίκησε την Ισλανδία, γιατί έπαιζε…. 2-3-3-2! Όταν ο Σαμπάολι το… άλλαξε κι έπαιξε 4-2-3-1, τότε κινήθηκε καλύτερα, κέρδισε και το πέναλτι. Αν εγώ γράψω ότι η Αργεντινή έπαιξε 4-1-1-1-1-1-1 και μετά το… γύρισε σε 4-2-2-2 θα έχω κάνει τεράστια επιτυχία…
Πολύ, δεν περισσότερο αν κάποιος άλλος γράψει ότι η Αργεντινή έπαιξε 4-1-2-2-1, επίσης θα υπερηφανεύεται ότι έκανε μια τεράστια… σύλληψη και τη σέρβιρε στους αναγνώστες του. Κι το επεκτείνει ότι έπαιξε… 4-1.5-3.5-1.5, ακόμα καλύτερα. Ακούγεται πιο εντυπωσιακό.
Σύντομα, σε μία νέα ιστοσελίδα που ετοιμάζεται, θα έχουμε τι δυνατότητα ν’ αναλύουμε τα περί συστημάτων και τακτικής, στην πραγματική τους διάσταση κι όχι κάτω από τον «ξερολισμό της ημιμάθειας». Με ανάλυση σε βίντεο.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Τι είναι σύστημα: Σύστημα είναι ο τρόπος που αμύνεται μία ομάδα και μόνο αυτός. Είναι η διάταξη των παικτών στον αγωνιστικό χώρο, για να κλέψουν τη μπάλα. Όταν επιτευχθεί, η διαδικασία για να φτάσουμε στο γκολ λέγεται τακτική.
Προφανώς και το σύστημα με την τακτική αλληλεπιδρούν. Όταν μία ομάδα αμύνεται σε 4-4-2, άρα έχει τέσσερις στα χαφ, ακολουθεί διαφορετική διαδικασία από εκείνη που είναι πέντε. Δεν μπορεί να είναι η ίδια.
Η Αργεντινή έπαιξε 4-2-3-1 και μόνο αυτό. Με δυο κόφτες, τους Μπίλια και Μασκεράνο. Μπροστά τους ο Μέσι, αριστερά ο Ντι Μαρία, δεξιά ο Μέσα και φορ ο Αγουέρο. Τα κιτάπια του συγκεκριμένου συστήματος αναφέρουν ότι εναλλάξ ο ένας από τους δυο «κόφτες», μπαίνει την περιοχή.
Αυτό δεν έγινε ποτέ στο παιχνίδι της Αργεντινής. Τόσο ο Μπίλια όσο και ο Μασκεράνο, δεν έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, την ικανότητα να εισέλθουν στην περιοχή ή να σουτάρουν έξω από αυτή. Με συνέπεια, εντός περιοχής θα είναι μόνο δυο παίκτες και το Μέσι να προσπαθεί να επιτεθεί κατά μέτωπο.
Κι όπως είδαμε, ο Σαμπάολι έβγαλε το Μπίλια και πέρασε στο παιχνίδι τον Μπανέγκα, που είναι καθαρά δημιουργικός, για να έπαιζε λίγο πιο πίσω από το Μέσι. Ο Μπανέγκα, που ήταν ανέτοιμος, όμως, γιατί είχε έναν τραυματισμό και δεν βοήθησε.
Το ερώτημα είναι το εξής: Αν ο Μπανέγκα ήταν έτοιμος, θα τον χρησιμοποιούσε ο Σαμπάολι ως «κόφτη» ή θα επέμενε πάλι στους Μπίλια – Μασκεράνο; Εδώ υπάρχουν δυο θεωρίες. Η μία λέει ότι μία ομάδα παίζει το ίδιο, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος.
Άλλη θεωρία λέει ότι ο κάθε προπονητής προσαρμόζει το παιχνίδι της ομάδας του, ανάλογα με τον αντίπαλο. Εδώ, ναι, ο Σαμπάολι μπορεί να χρεωθεί την αποτυχία γιατί έβαλε δυο «κόφτες» από την αρχή, λες κι έπαιζε με αντίπαλο τη Βραζιλία ή τη Γερμανία κι όχι με την Ισλανδία.
Το θέμα είναι ανεξάντλητο. Ας πούμε μία άλλη παράμετρος του 4-2-3-1 είναι τα χαρακτηριστικά του σέντερ φορ. Πρέπει να παίζει περισσότερο με πλάτη στον αντίπαλο. Ο Αγουέρο είναι καλύτερος σ αυτό ή ο Ιγκουαϊν; Προφανώς ο δεύτερος.
Ο Αγουέρο στη Μάντσεστερ Σίτι δεν παίζει – όταν παίζει βασικός, με πλάτη στον αντίπαλο. Ο Βραζιλιάνος Ζεσούς Γκαμπριέλ τα καταφέρνει καλύτερα. Η Σίτι έσπασε όλα τα κοντέρ σε γκολ εφέτος. Τέλος πάντως, αυτά και άλλα πολλά θα έχουμε τη δυνατότητα να αναλύσουμε στο νέο σάιτ που «έρχεται»…