Έπαιξα χθες στο live το Χ2 στο Μπαρτσελόνα – Μάντσεστερ Σίτι. Μου φάνηκε τεράστιο το 10,00 που έδινε, με την Μπάρτσα να μην είναι και ιδιαίτερα καλή και την Σίτι, επιθετικά, να είναι επικίνδυνη. Οι Ισπανοί έκαναν την κοιλιά που κάνουν σχεδόν πάντα από το 50′ έως το 70′, με την Σίτι να χάνει ευκαιρίες να ισοφαρίσει. Ο Χαρτ ήταν εκεί όπου χρειάστηκε και έπιασε τα άπιαστα. Ο βοηθός διαιτητή, αυτό το τεράστιο παλικάρι που ήταν πίσω από το τέρμα, έδωσε πέναλτι μούφα στον Αγουέρο και άρχισα να τρίβω τα χέρια μου. Αν το έβαζε, φυσικά και θα κάλυπτα στον άσο μετά, αφού η Σίτι με το 1-1 θα ανοιγόταν πολύ και θα κινδύνευε να χάσει. Αλλά στο 80′ με 1-1, ο άσος θα έδινε σίγουρα γύρω στο 3,00. Οπότε με 50 ευρώ που είχα βάλει εγώ στο 10άρι, θα χρειζόταν να βάλω 170 στον άσο και με 220 συνολικά θα έπαιρνα σίγουρα 500. Έλα που ο Αγουέρο δεν είχε hart (καρδιά). Και το κατάλαβα οτι θα το χάσει, από τον τρόπο που πήγε στη μπάλα. Όλο άγχος, σαν χεσμένος ήταν. Και την προηγούμενη μέρα είχα παίξει να συνεχίσουν οι Ατλέτικο και Λεβερκούζεν μετά το πέμπτο πέναλτι. Και ενώ όλα πάνε ρόδινα, πάει ο Κίσλινγκ και χάνει το τελευταίο. Γκαντέμικα πέναλτι, δεν με πάνε με τίποτα ρε γαμώτο.
Ο Αγουέρο δεν είχε… Χαρτ
